Kaçmadım hiç ama korktum. Sana olan sevgimin büyüyeceğinden, sahip olmadığım –olamadığım- nefesini nefesimde hissedemediğim, herhangi bir evde, damı olan bir ahırda, derme de ve çatma da yüzünü görememekten sesini duyamamaktan korktum. Bütün çıplaklığınla gözümdeki hayalinden korktum. Sen yalnızlığımın nedeniyken bunu sana söylemekten korktum. Dokunduğum en sıcak akşamın aralık ortası olacağı kimin aklına gelirdi ki… Oysa ben seni kaybetmekten korktuğum için kaybettim. Farkım yok diğerlerinden. Yaşamında beraber olduğun hiç kimseden farkım yok. Ne mutluluk andını tutabilirim, ne dağ delebilirim. Uçsuz bucaksız bir sevgi vaadi sana , yalnızca sana, sunabileceğim. Bütün bedenimden ziyade ruhum senin tekelinde. Üstelik adamakıllı sarhoş falan değilim, bütün aklım başımda.  Kalabalığın orta bir köşesinden bulup çıkaracağın tipten çok da farklı değilim.  Herhangi biriyim herkes için. Şimdi yokluğunun acısını çeken herhangi biri… Kumsallarda gül bitmesi ütopya ne de olsa. Ben bitmeyen gülleri ezebilirim. Her yaprağını tek tek çiğneyebilirim.

Ama tek bir gerçek var sevdiceğim tohumlarını rüzgara bıraktığım aşk seni buldu konaklamak için. Ne sen anlayabildin bu yedi ceddini bilmeden küfrettiğim kaderin oyununu  ne de ben anlatabildim sana. Sadede gelirsek, bir yudum insandan farksız, sadede seni seviyorum ben. Gözümden akan her damla yaşta sevdanın izi var. Adını yazdım biriktirdiğim yaşlarla. Gelip bulmaya yeltenecek oldum, cesaretim yoktu, takatim yoktu karşına çıkmaya… Oysa ben katıksız sevmiştim, sevilmeye, sevilmemeye bakmadan…

Seni bir domuzun çamuru sevdiği kadar çok sevdim. Katıydı kalbim yumuşadı. Hayatımın ilk sevişinin, hayatımın en güzel orgazmına neden olan insanda adres bulması ne rastlantıydı ne de kader. Gittim. Bir yitik acı yaşarken içimde, dolanırken başıboş kahvehanelerde, bir sarhoşla konuşurken, yahut bir ocak akşamında donduran soğukla cebelleşirken, elim diğer elime dokunduğunda, bi’şeyler karalamaya kalktığımda, kırık dökük bir meyhaneden küfe ile taşındığımda, telefonla konuşurken, sigara içerken, yitik bir acı düşüyor şimdi bir karanfilin üstüne… Yitmiş bir aşkın son parçaları bu ağızda gevelenen. Artık üzülmeyeceğim ne yokluğuna ne umutsuzluğuma çünkü biliyorum bir  tek gerçeği. Ben senin için herhangi biriyken , sen benim her şeyimdin. İş bu sebepten seni sana bırakıyorum.

Hayal kurmayı, beynimde seni yaşamayı, ruhuna sahip olma arzumu, kısacası tüm ideaları, idealarımı , terk ediyorum. Kırık dökük bir sevişmeydi bizimkisi nerede başlayıp bittiği belli olmayan. Oysa ne gelecek vardı hayatta ne geçmiş. Umuttan başka hiçbir şey barınmadı bedenim orta yerinde, her şeye rağmen. Şimdi umutlarımla vedalaşıyorum.